Vandaag kwam een collega met een dergelijk poëtisch bedenkseltje. Niet haar eigen bedenkseltje, want ik kende ‘m ook. Vaag, maar zeer zeker weten bekend. Maar de collega in kwestie bleek bij het vertellen - wel veel talent te hebben voor bloggen, maar minder voor het tappen van moppen. Het ging ongeveer zo:

Er waren twee broertjes genaamd Gisteren en Vla.
Er werd op het hoofd van een of ander persoon gepoept en die ging naar de moeder van deze twee kinders.
“Er is op mijn hoofd gepoept,” zei die iemand.
“Was het gisteren?” Vroeg de moeder.
“nee, het was vandaag,” antwoordde het slachtoffer.
“Was het Vla?” Vroeg de moeder toen
“Nee, het was poep.” antwoordde nu de persoon met het vieze hoofd.

Nou zit het me al de hele dag dwars. Waarom zou iemand nou op het hoofd van een ander poepen. Er lijkt iets te missen aan deze mop zonder echte clou. Mijn collega kan het niet helpen, laten ik dat voorop stellen. Maar ik zou toch erg graag willen weten hoe de rest van de mop eigenlijk hoort te gaan.

Iemand een idee?

Veel plezier straks!

Nu is dat laatste nog wel te verdragen. De rest van de wereld in de 4 dagen overigens veel moeilijker. Feit is dat zo’n wedstrijd kijken én de nasleep onvervalste topsport is. Niet alleen heb ik bij een van de goals mijn bil genkneusd van het opspringen, maar bij een volgend goal heb ik mijn duim tussen de balkondeuren geslagen bij het dichtdoen. Die had ik namelijk open gedaan om heel hard GOOAAAL over de binnenplaats te kunnen roepen (schreeuwen doe ik niet, zo ben ik niet opgevoed heur).

Blessures, uithoudingsvermogen, topsport zeg ik. En dan zijn we nog niet eens bij de finale. Maar we komen steeds dichterbij. En die Russen moeten we ook hebben. Die winnen het Eurovisie al. Je kan niet alles winnen.